دفتر سیاه

ولی...

yaddasht-1 — Fri, 18 May 2012 21:21:56 GMT

می خواستم که ولوله بر پاکنم ولی...
با شورِ شعر محشر کبرا کنم ولی...

با نی به هفت بند غزل ناله سر دهم
با مثنوی رهی به نوا وا کنم ولی...
...
تا باز روح قدسی حافظ مدد کند
دم می زدم که کار مسیحا کنم ولی...

فریاد را بکوبم پا بر سر سکوت
یا دست کم به زمزمه نجوا کنم ولی...

دل بر کنم از این دل مرداب وار تنگ
با رود رو به جانب دریا کنم ولی...

این بی کرانه آبی آیینه ی تو را
با چشمِ تشنه، سیر تماشا کنم ولی...

«باید» به جای «شاید» و «آیا» بیاورم
فکری به حال «گرچه» و «اما» کنم ولی...

قیصر امین‌پور

کار من مشکل است ابراهیم...

yaddasht-1 — Fri, 18 May 2012 00:35:39 GMT

لب های من به خنده نشست

روی تنهاییم پرنده نشست

باز طوفان گرفت ابراهیم

بت من جان گرفت ابراهیم

بت من رنگ وبو نمی خواهد

شبنم است او وضو نمی خواهد

برگ وبار جهان ز ریشه ی اوست

خون پیغمبران به شیشه ی اوست

هر طرف نقش آن پری رو هست

رو به هر سو که می کنم او هست

دلم از غصه مست اوست هنوز

چشم هایم به دست اوست هنوز

می زنم هر چه در نمی شکند

بت من را تبر نمی شکند

تو بتت از گل است ابراهیم

کار من مشکل است ابراهیم

تو بهارت به این قشنگی نیست

بت من چون بت تو سنگی نیست

گل به گیسو نمی زند بت تو

چشم و ابرو نمی زند بت تو

تو صدای مرا نمی فهمی

حرفهای مرا نمی فهمی

امتحان کن جمال او دیدن

تا تو باشی و بت پرستیدن

تو دلت خون نبوده در هوسی

چشم هایت نمانده پیش کسی

تو نشستی کنار دلهره ات؟؟

شده اندیشه ی کسی خوره ات؟؟

شده از عمق سینه آه کنی؟؟

مثل دیوانه ها نگاه کنی؟؟

خیمه ی سروری مزن اینجا

لاف پیغمبری مزن اینجا

عرض و جدی بر این وجود آور

بت عشق است سر فرود آور

آب خواهد شد آهن تبرت

خون می افتد به عشوه در جگرت

از غمش سر به چاه خواهی برد

به خدایت پناه خواهی برد

غنچه را بنده می کند بت من

مثل گل خنده می کند بت من

ماه در چاه تنگ پیرهنش

می خزد یوسفانه بر بدنش

لب های من به خنده نشست

روی تنهاییم پرنده نشست

باز طوفان گرفت ابراهیم

بت من جان گرفت ابراهیم

او در اندیشه ی زمان جاریست

روی لبهای دیگران جاریست

امتحان کن جمال او دیدن

تا تو باشی وبت پرستیدن

من زبان ریز آن پری رویم

هر چه دلخواه اوست می گویم

چه کنم رو به این حرم نکنم؟؟؟

سجده بر پای این صنم نکنم؟؟؟

من چه با این دل فگار کنم؟؟

تو که پیغمبری چه کار کنم؟؟

محمد علی جوشایی

خاطرم با خاطرات خود تبانی می‌کند

yaddasht-1 — Wed, 16 May 2012 16:42:00 GMT

پیرم و گاهی دلم یاد جوانی می کند

بلبل شوقم هوای نغمه خوانی می کند

همتم تا میرود ساز غزل گیرد به دست

طاقتم اظهار عجزو نا توانی می کند

بلبلی در سینه می نالد هنوزم کاین چمن

با خزان هم آشتی و گل فشانی می کند

ما به داغ عشقبازیها نشستیم و هنوز

چشم پروین همچنان چشمک پرانی می کند

نای ما خامش، ولی این زهره شیطان هنوز

با همان شور و نوا دارد شبانی می کند

گر زمین دود هوا گردد همانا، آسمان

با همین نخوت که دارد آسمانی می کند

سالها شد رفته دمسازم زدست اما هنوز

در درونم زنده است و زندگانی می کند

با همه نسیان تو گویی کز پی آزار من

خاطرم با خاطرات خود تبانی می کند

بی ثمر هر ساله در فکر بهارانم ولی

چون بهاران می رسد با من خزانی می کند

طفل بودم دزدکی پیر و علیلم ساختند

آنچه گردون می کند با ما نهانی می کند

می رسد قرنی به پایان و سپهر بایگان

دفتر دوران ما هم بایگانی می کند

"شهریارا" گو دل از ما مهربانان نشکنید

ورنه قاضی در قضا نامهربانی می کند

شهریار

فراوانی است و فراوانی است/ به هر مرغ چندین قفس میرسد...

yaddasht-1 — Fri, 27 Apr 2012 15:22:54 GMT

ز بس فتنه از پيش و پس مي رسد          به سختي مجـــال نفـس ميرسد
گــل از بــاغ دامـن كشان مي رود            كه از بام و در خار و خس ميرسد
صـــف آرايي لشـكــر عـــاشـــقي             به فرمـــاندهان هــــوس ميرسد
و ميــراث پـــرواز و اوج عقـــــاب                 به بــال عليـــل مگـــس ميرسد
به فــريـــاد مستـــان دلخسته نيـز            عســس جاي فريــادرس ميرسد
اگر چند قـحـط گــل است و نسيم      به لــب گرچه مشكل نفس ميرسد٬

فــراوانـي است و فــراواني است به هر مــرغ چندين قفس ميرسد !! ..

سید حسن حسینی

افسوس که چون بوقلمون رنگ به رنگیم

yaddasht-1 — Tue, 24 Apr 2012 13:42:20 GMT

ما ملت ایران همه باهوش و زرنگیم

افسوس که چون بوقلمون رنگ به رنگیم

ما باک نداریم ز دشنام و ملامت

ما میل نداریم به آثار و علامت
گر باده نباشد سر وافور سلامت

ازنام گذشتیم همه مایل ننگیم

افسوس که چون بوقلمون رنگ به رنگیم

گاه از غم مشروطه به صد رنج و ملالیم

لاغر ز فراق وکلا همچو هلالیم
شب فکر شرابیم

سحر طالب بنگیم
افسوس که چون بوقلمون رنگ به رنگیم

یک روز به میخانه و یک روز به مسجد

هم طالب خرما و همی طالب سنجد
هم عاشق زیتون وهمی عاشق کنجد

با علم و ترقی همه چون شیشه و سنگیم

افسوس که چون بوقلمون رنگ به رنگیم

اسباب ترقی همه گردید مهیا

پرواز نمودند جوانان به ثریا
گردید روانکشتی علم از تلک دریا

ما غرق به دریای جهالت چونهنگیم

افسوس که چون بوقلمون رنگ به رنگیم

یا رب ز چه گردید چنین حال مسلمان

بهر چه گذشتند زاسلام و ز ایمان!
خوبان همه تصدیق نمودند به قرآن

ما بوالهوسان تابع قانون فرنگیم

افسوس که چون بوقلمون رنگ
به رنگیم

مردم همه گویا شده مال و خموشیم

چون قاطر سرکش لگدانداز چموشیم
تا گربه پدیدار شودما همه موشیم

باطن همه چون موشبه ظاهرچو پلنگیم

افسوس که چون
بوقلمون رنگ به رنگیم

از زهد تقدس زده صد طعنه به سامان

داریم جمیعا هوس حوری و غلمان
نه گبر نه ترسا ، نه یهود و نه مسلمان

نه رومی رومیم و نه هم زنگی زنگی

افسوس که چون بوقلمون رنگ به رنگیم

سید اشرف‌الدین گیلانی( نسیم شمال)

دیر آمدی ای نگار سر مست

yaddasht-1 — Mon, 23 Apr 2012 22:07:00 GMT

دیر آمدی ‌ای نگار سرمست
زودت ندهیم دامن از دست

بر آتش عشقت آب تدبیر
چندان که زدیم بازننشست

از روی تو سر نمی‌توان تافت
وز روی تو در نمی‌توان بست

از پیش تو راه رفتنم نیست
چون ماهی اوفتاده در شست

سودای لب شکردهانان
بس توبه صالحان که بشکست

ای سرو بلند بوستانی
در پیش درخت قامتت پست

بیچاره کسی که از تو ببرید
آسوده تنی که با تو پیوست

چشمت به کرشمه خون من ریخت
وز قتل خطا چه غم خورد مست

سعدی ز کمند خوبرویان
تا جان داری نمی‌توان جست

ور سر ننهی در آستانش
دیگر چه کنی؟ دری دگر هست؟!

که از آغاز، پایان تو را در حال تمرینم

yaddasht-1 — Sun, 08 Apr 2012 20:41:27 GMT

ببین در سطر سطر صفحۀ فالی که می بینم
تو هم پایان تلخی داری ای آغاز شیرینم

ببین در فال «حافظ» خواجه با اندوه می گوید:
که من هم انتهای راه را تاریک می بینم

تو حالا هرچه می خواهی بگو حتی خرافاتی
برای من که تآثیری ندارد ، هر چه ام اینم

چنان دشوار می دانم شب کوچ نگاهت را
که از آغاز پایان ترا در حال تمرینم

نه! تو آئینه ای در دست مردان توانگر باش
که من درویشی از دنیای کشکول و تبرزینم

در آن سو سود سرشار و در این سو حافظ و سعدی
تو سودای شیرینت ، من و یاران دیرینم

برو بگذار شاعر را به حال خویشتن ماند
چه فرقی می کند بعد از تو شادم یا که غمگینم

پس از تو حرفهایت را بگوش سنگ خواهم گفت
تو خواهی بعد از این دیوانه خوانی یا خبر چینم

محمد سلمانی

مرا ببر به دیاری که عشق خسته نباشد...

yaddasht-1 — Fri, 06 Apr 2012 01:21:15 GMT

مرا ببر به دیاری که عشق خسته نباشد

همیشه کشتی عاشق به گِل نشسته نباشد

در این دیار که حتی بهار داس ‌به‌ دست است
عجیب نیست اگر درد دسته دسته نباشد

نمانده پنجره‌ای باز، رو به عشق ببندند
دری نمانده بکوبیم، باز بسته نباشد

چه طور بگذرم از کوچه‌های دلهره‌آور؟
که عاشقی نشنیدیم سرشکسته نباشد

اگر پسند دل دوست در شکستن دلهاست
بدا به حال دلی که از او شکسته نباشد

-مژگان عباسلو

خسته‌ام دوستان...

yaddasht-1 — Mon, 02 Apr 2012 00:52:00 GMT

به نام خدا خسته ام دوستان
به جان شما خسته‌ام دوستان

... ز پا تا به سر ... یا به شکل دگر!
به دیگر بیان خسته‌ام دوستان

هیاهو هیاهو هیاهو، سکوت
صدا بی صدا خسته‌ام دوستان

زیادی زمین خورده و خاکی‌ام
کمی بی‌هوا خسته‌ام دوستان

ببخشید معذورم از شرح و بسط
که اصلاً چرا خسته‌ام دوستان

مپرسید از ماجراهای من
من از ماجرا خسته‌ام دوستان

هم از جانور‌های آدم بزرگ
هم از بچه‌ها خسته‌ام دوستان

از این خرده لبخند‌های مسی
و ایضاً‌ طلا، خسته‌ام دوستان

ز کوچکترین صیغه‌ی فعل امر
برو! یا بیا! خسته‌ام دوستان

جدا از خدا شاکی‌ام از همه
که از ما سوی خسته‌ام دوستان

من از نام تاریخی آزمون
چه بود؟ابتلا؟ خسته‌ام دوستان

ز دنیای خالی ز شادی سرور
ز ماتمسرا خسته‌ام دوستان

در آخر: پیامی که لو رفته است
من از ابتدا خسته‌ام دوستان

از اکسیر و از بوته و زر شدن
و از کیمیا خسته‌ام دوستان

از اصواتِ تخدیرِ عهدِ عتیق
ز هین! و هلا! خسته‌ام دوستان

و هم از غزل‌های ریمل‌زده
ز شعرِ اِوا خسته‌ام دوستان

ز فاضل نمایی به سبک جدید
لذا...هکذا...خسته‌ام دوستان

سید حسن حسینی

سرودن تو همان آرزوی کال من است

yaddasht-1 — Sun, 01 Apr 2012 23:58:30 GMT

سرودن تو همان آرزوي کال من است
اگرچه دغدغۀ روز و ماه و سال من است

تمام آنچه که ميدانم از تو يک نام است
«علي» و حلّ معّماي تو محال من است

منم و فرصت عمري چو يک غزل کوتاه
سرودن تو بلندا نه در مجال من است

زبان زمدح تو عاجز، قلم به وصف تو گنگ
بر اين گواهي من، شعرهاي لال من است

تو شطّ درد و من آن چاه سرد و خاموشم
که درک حجم غمت، بغض دير سال من است

اگرچه هيچ ندارم که در خورت باشد
ولي چه غم، که تمام غم تو مال من است

فاطمه راکعی